Gli stimoli

 Ecco il testo completo e corretto dell'articolo, integrato con le parole mancanti:

Gli stimoli

Oggi parliamo di stimoli e lentezza, cominciando da alcune interessanti parole del filosofo Umberto Galimberti, che ci hanno colpito:

“I bambini di oggi sono sottoposti a troppi stimoli che la loro psiche infantile non è in grado di elaborare. Stimoli scolastici, stimoli televisivi, processi accelerati di adultismo, mille attività in cui sono impegnati, eserciti di baby-sitter a cui sono affidati, in un deserto di comunicazione dove passano solo ordini, insofferenza, poco ascolto, scarsissima attenzione a quel che nella loro interiorità vanno elaborando. Gli stimoli sono eccessivi rispetto alla capacità di elaborarli, al bambino restano solo due possibilità: andare in angoscia o appiattire la propria psiche in modo che gli stimoli non abbiano più alcuna risonanza. In questo secondo caso siamo alla psicopatia, all’apatia della psiche che più non elabora e più non evolve, perché più non sente”.

Ma come possiamo rimediare a questa situazione? Gli studi scientifici che si sono occupati di multitasking e di elaborazione degli stimoli sembrano evidenziare la perdita di efficienza e benessere che segue al sovraccarico cognitivo. Per dirla in parole semplici, parrebbe che sia meglio “andare piano e lontano, ma soprattutto fare una cosa per volta”. Purtroppo non sono i bambini le uniche vittime dei mille stimoli del nostro mondo: anche noi adulti dobbiamo farci i conti. Forse, una buona soluzione potrebbe essere quella di riscoprire la lentezza, di imparare a separarci dai nostri smartphone e a fare altrettanto con i bambini. Abolire tablet e tv dall’ora di cena in poi non dovrebbe essere utopia, ma una buona pratica comune e consolidata. Purtroppo, non basta chiederlo ai più piccoli: l’esempio deve partire da noi, dagli adulti. È questo il dettaglio che fa la differenza.

I nostri bambini sono sottoposti a troppi stimoli | portalebambini.it

Σήμερα μιλάμε για ερεθίσματα και βραδύτητα, ξεκινώντας με μερικά ενδιαφέροντα λόγια του φιλοσόφου Ουμπέρτο ​​Γκαλιμμπέρτι που μας εντυπωσίασαν:

«Τα σημερινά παιδιά υπόκεινται σε πάρα πολλά ερεθίσματα που η βρεφική τους ψυχή δεν είναι σε θέση να επεξεργαστεί. Σχολικά ερεθίσματα, τηλεοπτικά ερεθίσματα, επιταχυνόμενες διαδικασίες ενηλικίωσης, χιλιάδες δραστηριότητες στις οποίες ασχολούνται, στρατοί από μπέιμπι σίτερ στις οποίες έχουν εμπιστευτεί, σε μια έρημο επικοινωνίας όπου περνούν μόνο εντολές, ανυπομονησία, κακή ακρόαση και πολύ μικρή προσοχή σε αυτό που επεξεργάζεται εσωτερικά. Τα ερεθίσματα είναι υπερβολικά σε σύγκριση με την ικανότητά τους να τα επεξεργάζονται, αφήνοντας το παιδί με μόνο δύο επιλογές: να αγχωθεί ή να ισοπεδώσει την ψυχή του, ώστε τα ερεθίσματα να μην έχουν πλέον απήχηση. Στη δεύτερη περίπτωση, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ψυχοπάθεια, την απάθεια της ψυχής που δεν επεξεργάζεται πλέον και δεν εξελίσσεται πλέον, επειδή δεν αισθάνεται πλέον».

Πώς όμως μπορούμε να διορθώσουμε αυτή την κατάσταση; Επιστημονικές μελέτες που εξετάζουν το multitasking και την επεξεργασία ερεθισμάτων φαίνεται να υπογραμμίζουν την απώλεια αποτελεσματικότητας και ευεξίας που ακολουθεί την γνωστική υπερφόρτωση. Με απλά λόγια, φαίνεται ότι είναι καλύτερο να «προχωράμε αργά και μακριά, αλλά πάνω απ' όλα, να κάνουμε ένα πράγμα τη φορά». Δυστυχώς, τα παιδιά δεν είναι τα μόνα θύματα των μυριάδων ερεθισμάτων στον κόσμο μας: εμείς οι ενήλικες πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε κι αυτά.Ίσως μια καλή λύση θα μπορούσε να είναι να ανακαλύψουμε ξανά τη βραδύτητα, να μάθουμε να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από τα smartphone μας και να κάνουμε το ίδιο με τα παιδιά μας. Η κατάργηση των tablet και των τηλεοράσεων μετά το δείπνο δεν θα έπρεπε να είναι άπιαστο όνειρο, αλλά μια κοινή και καθιερωμένη καλή πρακτική. Δυστυχώς, το να ρωτάμε απλώς τα μικρά παιδιά δεν είναι αρκετό: εμείς, οι ενήλικες, πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα. Αυτή είναι η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά.