correct matches between the expressions

 

Here are the correct matches between the expressions on the left (1–8) and the clauses on the right (A–H), along with a brief explanation for each grammar structure:

Correct Matches

• 1 – H: Non era il caso che vi disturbaste così tanto!

  • Grammar: Impersonal past expression (non era il caso che) requiring the Imperfect Subjunctive (disturbaste).

• 2 – C: Non faccia caso a come hanno reagito gli spettatori!

  • Grammar: The idiom fare caso a takes an indirect question clause (come...).

• 3 – D: Il caso volle che prendessimo tutti e due lo stesso volo!

  • Grammar: Il caso volle che (as luck/chance would have it) triggers the Imperfect Subjunctive (prendessimo).

• 4 – E: Non mi sembra il caso che venga anch'io in vacanza con voi!

  • Grammar: Expressing an opinion/appropriateness (non mi sembra il caso che) triggers the Present Subjunctive (venga).

• 5 – B: Per caso avresti mille Euro da prestarmi?!

  • Grammar: Per caso... (By any chance...) pairs with a polite request using the Present Conditional (avresti).

• 6 – G: In ogni caso verrò in aeroporto a prenderti!

  • Grammar: In ogni caso (In any case) introduces a statement of intent using the Future Indicative (verrò).

• 7 – A: Si dà il caso che abbiamo scelto lo stesso itinerario!

  • Grammar: Si dà il caso che (It so happens that) is followed by a factual statement in the Indicative (abbiamo scelto).

• 8 – F: Guarda caso: veniate tutti alla stazione! (Note: this option pairs by process of elimination for F, though in some contexts it can take indicative/imperative tone; here F matches 8).

Summary Table

Left (1–8)	Right (A–H)	Full Sentence
1	H	Non era il caso che vi disturbaste così tanto!
2	C	Non faccia caso a come hanno reagito gli spettatori!
3	D	Il caso volle che prendessimo tutti e due lo stesso volo!
4	E	Non mi sembra il caso che venga anch'io in vacanza con voi!
5	B	Per caso avresti mille Euro da prestarmi?!
6	G	In ogni caso verrò in aeroporto a prenderti!
7	A	Si dà il caso che abbiamo scelto lo stesso itinerario!
8	F	Guarda caso: veniate tutti alla stazione!

Δεν έπρεπε να ασχοληθείς τόσο πολύ!

2 Γ Μην δίνεις σημασία στην αντίδραση του κοινού!

3 Δ Τυχαίνει να πήραμε και οι δύο την ίδια πτήση!

4 Ε Δεν νομίζω ότι είναι σωστό να έρθω και εγώ διακοπές μαζί σου!

5 Β Τυχαίνει να έχεις χίλια ευρώ να μου δανείσεις;!

6 Ζ Τέλος πάντων, θα έρθω στο αεροδρόμιο να σε παραλάβω!

7 Α Τυχαίνει να επιλέξαμε το ίδιο δρομολόγιο!

8 ΣΤ Τυχαίνει: ελάτε όλοι στον σταθμό!

Sono passati più di quattro anni da quando ho cominciato a raccontare su questo pagine le storie dei miei animali e i loro giochi il conoscersi in un'altro, nelle ragione effettive che hanno costruito fra loro e con noi.

 Sono passati più di quattro anni da quando ho cominciato a raccontare su questo pagine le storie dei miei animali e i loro giochi il conoscersi in un'altro, nelle ragione effettive che hanno costruito fra loro e con noi. Dividere la vita con loro. - oggi abbiamo tre pastori maremmani abruzzesi e 5 gatti assortiti- mi ha naturalmente inseguito molte cose su di loro e sulle emozioni che provano.

test per la scienza medica

 Navigando su internet ti imbatti in questo forum: Il tema di questo forum Milioni di animali sono sottoposti ogni anno a test per la scienza medica, ma anche per verificare che una nuova crema per il viso non sia tossica. Topi, cani, gatti e scimmie aiutano gli scienziati a trovare cure per le malattie e provare tecniche chirurgiche all’avanguardia: per molti però si tratta solo di una pratica barbara che non serve al progresso. confronto … Tu cosa ne pensi? Consideri la sperimentazione sugli animali il male minore di fronte alle tante sofferenze umane, oppure la vita dell’animale ha lo stesso valore della tua? Mettiamoci a Interessato/-a all’argomento, leggi alcuni contributi:

 A. Parlo da profana, ma qualche articolo l'ho letto. In realtà la sperimentazione animale non risolve tutti i problemi, perchè comunque sussistono differenze tra il metabolismo animale e quello umano. Trovo poi barbaro provare i cosmetici sugli animali ... da tanti anni esiste una famosa catena di negozi che vende prodotti per la cura della persona che fa prodotti fantastici, non sperimentati su animali. 

 B. Spesso la sperimentazione sugli animali è stata di aiuto per debellare malattie anche gravi, ma oggi esiste la possibilità di abbandonare questa pratica che non sempre dà esiti positivi. Esistono casi in cui farmaci sperimentati su animali con esiti positivi e quindi immessi sul mercato sono stati in seguito ritirati perchè dannosi per l'uomo.

 C. Sono a favore degli esperimenti sugli animali, se questo porta dei benefici alla razza umana. 

 Decidi, dunque, di scrivere un tuo contributo esprimendo il tuo accordo o disaccordo con le opinioni sopra riportate di 3 forumisti. Invia il tuo intervento (di circa 180 parole, firmato Mario/Maria).

La mia opinione

Secondo me la sperimentazione sugli animali è un argomento molto delicato. Sono in parte d'accordo con le opinioni A e B, mentre non condivido completamente la C.

Credo che gli esperimenti sugli animali abbiano contribuito in passato a fare importanti scoperte scientifiche e a sviluppare cure per molte malattie. Per questo motivo non si può dire che siano stati completamente inutili. Tuttavia, oggi la tecnologia è molto più avanzata e sono disponibili metodi alternativi, come la ricerca con cellule umane, i modelli informatici e i tessuti coltivati in laboratorio. Per questo motivo penso che gli animali debbano essere usati solo quando non esiste davvero un'altra possibilità.

Sono totalmente contrario alla sperimentazione degli animali per i cosmetici. Non considero necessario far soffrire un animale per testare un rossetto o una crema, soprattutto perché esistono già molti prodotti sicuri e aziende che non effettuano questi test.

Infine, non credo che il benessere dell'uomo giustifichi sempre qualsiasi tipo di esperimento. È importante trovare un equilibrio tra il progresso della medicina e il rispetto della vita degli animali. La ricerca deve continuare, ma con regole severe e privilegiando sempre i metodi alternativi.

Maria

LE PRESENTAZIONI

 Completate il testo seguente, in cui si danno consigli di “bon ton” concernenti le presenta zioni. LE PRESENTAZIONI di Emilio Montorfano Oggi si tende a presentare la gente con maggiore facilità che un tempo, con una cautela mino re, nel senso che non -9- mai di presentare una persona che sta con noi quando ne incontria mo un’altra che conosciamo. In passato, invece, si cercava di vagliare l’opportunità o meno di favorire una conoscenza nuova perché uno dei due presentati avrebbe potuto anche non pro varne piacere e perché, in fondo, il presentare tra loro due persone -10- anche considerare una responsabilità in -11- ai loro futuri rapporti. -12- allora dalle facili presentazioni, a meno che queste non fossero richieste espressamente da almeno una delle due parti in causa oppure quando certe situazioni inevitabilmente le -13-. La presentazione non deve -14- essere eccessivamente cerimoniosa: assolta l’introduzione con un succinto “Posso presentarvi”, si declinano molto semplicemente nome e cognome di entrambe le persone, senza eccedere in ampollosità o in descrizioni di meriti o di titoli vari. Proferiti i nomi, vi sarà la stretta di mano accompagnata da un lieve accenno di inchino e -15- di trasformare il saluto in una specie di braccio di ferro, cercando di -16- la mano dell’altro. Saranno evitate il più possibile le solite e trite espressioni di -17- come “Piacere”, “Fortuna to” e così via per limitarsi ad un leggero sorriso e ad un saluto normale. È sempre la persona più giovane che deve -18- a quella più anziana, mai viceversa, ed è l’uomo ad essere presentato alla donna, salvo, naturalmente le -19- eccezioni consideranti il rango o l’età avanzata di una delle due parti. La buona educazione -20- una volta che, se una delle due parti fosse seduta al momento della presentazione, si dovesse alzare in piedi in ogni caso. Oggi, mentre l’uomo si deve alzare sempre, le signore restano sempre a sedere. Dal libro Saper vivere secondo Bon Ton: Galateo completo per tutte le occasioni. Ed. Mariotti, 1989 9. A. � si tralascia B. � si tralasci C. � si tralasciava 10. A. � si sarebbe potuto B. � si potesse C. � avrebbe potuto 11. A. � merito B. � contatto C. � previsione 12. A. � Ci si astenne B. � Si asteneva C. � Ci si asteneva 13. A. � fossero imposte B. � imponessero C. � imponesse 14. A. � eppure B. � comunque C. � insomma 15. A. � si eviterà B. � si eviterebbe C. � si evitasse 16. A. � prendere B. � rompere C. � stritolare 17. A. � circostanza B. � opportunità C. � costume 18. A. � presentare B. � aver presentato C. � essere presentata 19. A. � potute B. � doverose C. � obbligate 20. A. � richiedeva B. � domandava C. � chiedeva

Ecco il testo completo e corretto:

LE PRESENTAZIONI

di Emilio Montorfano

Oggi si tende a presentare la gente con maggiore facilità che un tempo, con una cautela minore, nel senso che non si tralascia mai di presentare una persona che sta con noi quando ne incontriamo un’altra che conosciamo. In passato, invece, si cercava di vagliare l’opportunità o meno di favorire una conoscenza nuova perché uno dei due presentati avrebbe potuto anche non provarne piacere e perché, in fondo, il presentare tra loro due persone si potesse anche considerare una responsabilità in merito ai loro futuri rapporti. Ci si asteneva allora dalle facili presentazioni, a meno che queste non fossero richieste espressamente da almeno una delle due parti in causa oppure quando certe situazioni inevitabilmente le imponessero.

La presentazione non deve comunque essere eccessivamente cerimoniosa: assolta l’introduzione con un succinto “Posso presentarvi”, si declinano molto semplicemente nome e cognome di entrambe le persone, senza eccedere in ampollosità o in descrizioni di meriti o di titoli vari. Proferiti i nomi, vi sarà la stretta di mano accompagnata da un lieve accenno di inchino e si eviterà di trasformare il saluto in una specie di braccio di ferro, cercando di stritolare la mano dell’altro. Saranno evitate il più possibile le solite e trite espressioni di circostanza come “Piacere”, “Fortunato” e così via per limitarsi ad un leggero sorriso e ad un saluto normale.

È sempre la persona più giovane che deve essere presentata a quella più anziana, mai viceversa, ed è l’uomo ad essere presentato alla donna, salvo, naturalmente le doverose eccezioni consideranti il rango o l’età avanzata di una delle due parti.

La buona educazione richiedeva una volta che, se una delle due parti fosse seduta al momento della presentazione, si dovesse alzare in piedi in ogni caso. Oggi, mentre l’uomo si deve alzare sempre, le signore restano sempre a sedere.

Εδώ είναι η μετάφραση του κειμένου στα ελληνικά:

ΟΙ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ

του Emilio Montorfano

Σήμερα συνηθίζεται να συστήνουμε τους ανθρώπους με μεγαλύτερη ευκολία σε σχέση με το παρελθόν και με λιγότερη επιφύλαξη, με την έννοια ότι δεν παραλείπεται ποτέ να συστήσουμε κάποιον που συνοδεύουμε όταν συναντάμε έναν άλλο γνωστό μας. Στο παρελθόν, αντίθετα, γινόταν προσπάθεια να αξιολογηθεί αν ήταν σκόπιμο ή όχι να διευκολυνθεί μια νέα γνωριμία, επειδή ο ένας από τους δύο που θα συστήνονταν μπορεί να μην το επιθυμούσε και επειδή, στο κάτω κάτω, η σύσταση δύο ανθρώπων μεταξύ τους μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και ευθύνη σε σχέση με τις μελλοντικές τους σχέσεις. Απέφευγε κανείς τότε τις εύκολες συστάσεις, εκτός αν αυτές ζητούνταν ρητά από τουλάχιστον ένα από τα δύο εμπλεκόμενα μέρη ή όταν ορισμένες καταστάσεις τις επέβαλλαν αναπόφευκτα.

Η σύσταση δεν πρέπει πάντως να είναι υπερβολικά τυπική: αφού γίνει η εισαγωγή με ένα σύντομο «Μπορώ να σας συστήσω;», αναφέρονται πολύ απλά το όνομα και το επώνυμο και των δύο ατόμων, χωρίς υπερβολές σε στόμφο ή περιγραφές προσόντων και διάφορων τίτλων. Αφού ειπωθούν τα ονόματα, ακολουθεί η χειραψία συνοδευόμενη από μια ελαφριά νεύση του κεφαλιού, ενώ θα πρέπει να αποφεύγεται η μετατροπή του χαιρετισμού σε κάποιου είδους χειροπάλη, προσπαθώντας να συνθλίψει κανείς το χέρι του άλλου. Θα πρέπει να αποφεύγονται όσο το δυνατόν περισσότερο οι συνηθισμένες και κοινότοπες εκφράσεις τύπου «Χαίρω πολύ», «Χάρηκα» κ.ο.κ., ώστε να περιορίζεται κανείς σε ένα ελαφρύ χαμόγελο και έναν κανονικό χαιρετισμό.

Είναι πάντα το νεότερο άτομο που πρέπει να συστήνεται στο μεγαλύτερο, ποτέ το αντίστροφο, και ο άνδρας συστήνεται στη γυναίκα, με εξαίρεση φυσικά τις επιβεβλημένες εξαιρέσεις που λαμβάνουν υπόψη το κοινωνικό αξίωμα ή την προχωρημένη ηλικία κάποιου από τα δύο μέρη.

Κάποτε, οι καλοί τρόποι απαιτούσαν, αν ένα από τα δύο μέρη ήταν καθιστό τη στιγμή της σύστασης, να σηκωθεί όρθιο σε κάθε περίπτωση. Σήμερα, ενώ ο άνδρας πρέπει πάντα να σηκώνεται, οι κυρίες παραμένουν πάντα καθιστές.

verremo sostituiti dalle macchine

 Primo ascolto.

Però, professore, c'è in fondo la grande paura che verremo sostituiti dalle macchine, c'è una grande paura dell'intelligenza artificiale che alla fine le macchine ci sostituiranno.Io ho letto che l'unico mestiere che non è a rischio con l'intelligenza artificiale è quello della maestra all'asilo, perché siccome i bambini non agiscono in modo lineare, lì la macchina non ce la fa. Potremmo essere davvero sostituiti il chirurgo dall'intelligenza artificiale?

Sì, certo, cioè il concetto, questo io non la chiamo intelligenza artificiale. Il modo migliore per descrivere è intelligenza aumentata. Che vuol dire? La nostra intelligenza viene moltiplicata. Perché? Perché abbiamo tanti strumenti che ci consentono di fare quello che facciamo molto meglio. Per esempio il chirurgo. Voi sapete che c'è il da Vinci, No, il famoso robot che fa le operazioni.Ci ha un'accuratezza mostruosa, riesce a operare meglio del chirurgo, ma infinitamente meglio. Ma come operazione di dettaglio. Quindi riescono a suturare i capillari in modo molto migliore di quello che potrebbe fare un chirurgo. Però per poter monitorare quello che succede, l'uomo è imbattibile, perché se succede qualcosa che non avevamo previsto è lui che può intervenire.

Πρώτον, ακούστε. 

Αλλά, κύριε καθηγητά, υπάρχει ένας βαθύς φόβος ότι θα αντικατασταθούμε από μηχανές, υπάρχει ένας βαθύς φόβος για την τεχνητή νοημοσύνη, ότι οι μηχανές τελικά θα μας αντικαταστήσουν. Έχω διαβάσει ότι η μόνη δουλειά που δεν κινδυνεύει από την τεχνητή νοημοσύνη είναι αυτή του νηπιαγωγού, επειδή επειδή τα παιδιά δεν ενεργούν με γραμμικό τρόπο, οι μηχανές δεν μπορούν να την χειριστούν. Θα μπορούσαν πραγματικά να αντικατασταθούμε από την τεχνητή νοημοσύνη ως χειρουργοί;

Ναι, φυσικά, αυτή είναι η έννοια. Δεν το ονομάζω αυτό τεχνητή νοημοσύνη. Ο καλύτερος τρόπος για να το περιγράψω είναι επαυξημένη νοημοσύνη. Τι σημαίνει αυτό; Η νοημοσύνη μας πολλαπλασιάζεται. Γιατί; Επειδή έχουμε τόσα πολλά εργαλεία που μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτό που κάνουμε πολύ καλύτερα. Για παράδειγμα, ο χειρουργός. Ξέρετε, υπάρχει το da Vinci, όχι, το διάσημο ρομπότ που εκτελεί επεμβάσεις. Έχει τερατώδη ακρίβεια, μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα από τον χειρουργό, απείρως καλύτερα. Αλλά όσον αφορά τις λεπτομερείς επεμβάσεις. Έτσι μπορούν να ράψουν τριχοειδή αγγεία πολύ καλύτερα από ό,τι θα μπορούσε ένας χειρουργός. Αλλά όταν πρόκειται για την παρακολούθηση των όσων συμβαίνουν, οι άνθρωποι είναι ασυναγώνιστοι, γιατί αν συμβεί κάτι απροσδόκητο, αυτοί είναι που μπορούν να παρέμβουν.

 

Το Πηγάδι της Απόγνωσης: Πίθηκοι στην απόλυτη απομόνωση και το πείραμα που μελέτησε τα όρια της μοναξιάς

Κλεισμένοι μόνοι μέσα σε έναν μεταλλικό θάλαμο, οι πίθηκοι έχασαν σταδιακά κάθε διάθεση να κινηθούν, να επικοινωνήσουν και να ζήσουν φυσιολογικά

Αντώνης Παυλίδης26 Ιουλίου 2026, 13:55

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Αμερικανός ψυχολόγος Harry Harlow δημιούργησε μια πειραματική συσκευή με στόχο να προκαλέσει στους πιθήκους συμπεριφορές που έμοιαζαν με εκείνες της ανθρώπινης κατάθλιψης. Η επίσημη ονομασία της ήταν «κατακόρυφος θάλαμος απομόνωσης», όμως ο ίδιος χρησιμοποιούσε έναν πολύ πιο σκοτεινό και χαρακτηριστικό όρο, «Το Πηγάδι της Απόγνωσης».

Advertisement

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, ο Harlow εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin–Madison και είχε ήδη γίνει γνωστός για τα αμφιλεγόμενα πειράματα του πάνω στη μητρική φροντίδα και στη συναισθηματική ανάπτυξη. Για παράδειγμα, σε προηγούμενες μελέτες είχε απομακρύνει νεογέννητους πιθήκους ρέζους από τις βιολογικές τους μητέρες και τους είχε μεγαλώσει με δύο τεχνητές κατασκευές που λειτουργούσαν σαν υποκατάστατα. Η μία ήταν φτιαγμένη από γυμνό σύρμα και σε ορισμένες δοκιμές παρείχε τροφή μέσω μπιμπερό, ενώ η δεύτερη ήταν καλυμμένη με μαλακό ύφασμα, χωρίς να προσφέρει γάλα.

Advertisement

Στόχος του ήταν να εξετάσει εάν ο δεσμός ανάμεσα στο μικρό και τη μητέρα δημιουργείται κυρίως επειδή εκείνη παρέχει τροφή ή αν τελικά η σωματική επαφή και η αίσθηση ασφάλειας έχουν μεγαλύτερη σημασία. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά με τους πιθήκους να θέλουν να περνούν πολύ περισσότερο χρόνο αγκαλιά με την υφασμάτινη «μητέρα» και κατέφευγαν σε αυτήν όταν φοβούνταν.

Advertisement

Ωστόσο, ο Harlow δεν σταμάτησε εκεί. Θέλοντας να μελετήσει τις επιπτώσεις της μοναξιάς, άρχισε να υποβάλλει τους πιθήκους σε ολοένα πιο ακραίες μορφές κοινωνικής απομόνωσης.

Έτσι φτάσαμε στο Πηγάδι της Απόγνωσης, έναν στενό μεταλλικό θάλαμο που έμοιαζε με βαθύ δοχείο και στένευε προς τα κάτω. Τα εσωτερικά του τοιχώματα ήταν λεία, ώστε οι πίθηκοι να μην μπορούν να σκαρφαλώσουν αλλά ούτε φυσικά και να ξεφύγουν, ενώ το πάνω μέρος ήταν κλειστό και περιόριζε σχεδόν κάθε οπτική επαφή με τον έξω κόσμο. Μέσα υπήρχαν μόνο τροφή και νερό χωρίς αντικείμενα, σημεία για κρυψώνα ή επαφή με άλλα ζώα.

Advertisement

Οπότε, οι πίθηκοι μπορούσαν να επιβιώσουν σωματικά, αλλά δεν μπορούσαν να δουν, να αγγίξουν και να επικοινωνήσουν με άλλο ζωντανό πλάσμα.

Οι τραγικές συνέπειες άρχισαν να εμφανίζονται μέσα σε λίγες μόλις ημέρες. Οι πίθηκοι σταματούσαν σταδιακά να εξερευνούν τον χώρο και περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους ακίνητοι, σκυμμένοι στον πυθμένα του θαλάμου, δεν αντιδρούσαν στα ερεθίσματα και έδειχναν να έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον.

Ωστόσο, η έξοδος τους από τον θάλαμο δεν σήμαινε και το τέλος του πειράματος, καθώς όταν επέστρεφαν κοντά σε άλλους πιθήκους, αρκετά ζώα δεν μπορούσαν πλέον να συμπεριφερθούν φυσιολογικά, απέφευγαν τις κοινωνικές επαφές, παρέμεναν απομονωμένα και γενικότερα δυσκολεύονταν να δημιουργήσουν δεσμούς με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.

Μάλιστα, οι ερευνητές είχαν καταγράψει ακόμη πιο ακραίες αντιδράσεις, με ορισμένους πιθήκους να κοιτούν επίμονα το κενό, να κινούνται επαναλαμβανόμενα μέσα στα κλουβιά τους ή ακόμη και να τραυματίζουν το ίδιο τους το σώμα.

Ουσιαστικά, ο στόχος του Harlow ήταν να δημιουργήσει ένα ζωικό μοντέλο της ανθρώπινης κατάθλιψης και να μελετήσει εάν οι σοβαρές ψυχολογικές βλάβες μπορούσαν να αντιστραφούν.

Παρόλα αυτά, όπως μπορείτε να φανταστείτε, οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και σήμερα θεωρούνται ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια στην ιστορία της πειραματικής ψυχολογίας.