lady.m_psy Γεια σας! Υπάρχει μια λιγότερο γνωστή, σχεδόν σιωπηλή ιστορία για τον Καρλ Γιουνγκ.
Για χρόνια, ο Γιουνγκ κλεινόταν μόνος του στο δωμάτιό του και έγραφε. Όχι επιστημονικά κείμενα, όχι θεωρία. Έγραφε εικόνες, διαλόγους, σύμβολα. Έγραφε αυτό που αναδυόταν από το ασυνείδητο. Ο ίδιος φοβόταν. Φοβόταν μήπως αυτό που ζούσε δεν ήταν επιστημονική διερεύνηση, αλλά κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ψύχωση. Γι’ αυτό και το έργο αυτό δεν το δημοσίευσε ποτέ όσο ζούσε. Το κράτησε κρυφό, σχεδόν προστατευμένο· σαν κάτι εύθραυστο. Το χειρόγραφο αυτό, το περίφημο Κόκκινο Βιβλίο, έμεινε για δεκαετίες κλειδωμένο σε θυρίδα. Κανείς δεν το έβλεπε. Δεν επιτρεπόταν να το μελετήσει κανείς. Μόνο πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του, η εγγονή του αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να βγει στο φως. Σήμερα το έργο αυτό προστατεύεται από το Ινστιτούτο Φιλήμων, με ιδιαίτερη φροντίδα και σεβασμό· όχι ως μυστικιστικό αντικείμενο, αλλά ως μαρτυρία βαθιάς ψυχικής εργασίας. Πριν λίγους μήνες επισκέφθηκα το σπίτι του Γιουνγκ στη Ζυρίχη. Περνάω συχνά απ’ έξω. Δεν είναι εύκολη επίσκεψη· μπορείς να μπεις μόνο συγκεκριμένες μέρες τον μήνα και μόνο με ραντεβού. Εκεί ζει ακόμη σήμερα ο δισέγγονός του. Τον συνάντησα. Ένας ήσυχος, ευγενικός άνθρωπος. Μοιάζει πολύ στον Γιουνγκ· όχι μόνο στο πρόσωπο, αλλά και στην παρουσία. Ο κήπος του σπιτιού είναι ανοιχτός. Βρίσκεται δίπλα στη λίμνη της Ζυρίχης και μπορείς να καθίσεις εκεί, να περάσεις ώρα, να σκεφτείς. Μέσα στο σπίτι, στο γραφείο του, όλα είναι σχεδόν απείραχτα. Ακόμη μυρίζει η πίπα που κάπνιζε. Ο καπνός της μοιάζει να έχει μείνει στον χρόνο. Στα ράφια υπάρχουν πολλά ελληνικά βιβλία. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις κάτι απλό αλλά βαθύ: ότι ο Γιουνγκ δεν έγραφε για να εξηγήσει τον άνθρωπο, αλλά για να αντέξει την εμπειρία του να είναι άνθρωπος.
Ciao! C'è una storia meno nota, quasi silenziosa, su Carl Jung.
ΑπάντησηΔιαγραφήPer anni, Jung si chiudeva nella sua stanza e scriveva. Non testi scientifici, non teorie. Scriveva immagini, dialoghi, simboli. Scriveva ciò che emergeva dall'inconscio.
Lui stesso aveva paura. Temeva che ciò che stava vivendo non fosse un'indagine scientifica, ma qualcosa che potesse essere considerato una psicosi. Per questo non pubblicò mai quest'opera durante la sua vita. La tenne segreta, quasi protetta; come qualcosa di fragile.
Questo manoscritto, il famoso Libro Rosso, rimase chiuso in una cassaforte per decenni. Nessuno lo vide. A nessuno fu permesso di studiarlo. Solo molti anni dopo la sua morte sua nipote decise che era giunto il momento che venisse alla luce. Oggi quest'opera è protetta dall'Istituto Philemon, con particolare cura e rispetto; non come oggetto mistico, ma come testimonianza di un profondo lavoro mentale.
Qualche mese fa ho visitato la casa di Jung a Zurigo. Ci passo spesso dall'esterno. Non è una visita facile; L'ingresso è consentito solo in determinati giorni del mese e solo su appuntamento.
Il suo pronipote vive ancora lì oggi.
L'ho incontrato. Un uomo tranquillo e gentile.
Assomiglia molto a Jung; non solo nel viso, ma anche nella presenza.
Il giardino della casa è aperto al pubblico. Si trova vicino al lago di Zurigo e ci si può sedere, trascorrere del tempo, pensare.
All'interno della casa, nel suo ufficio, tutto è rimasto pressoché intatto. Si sente ancora l'odore della pipa che fumava.
Il suo fumo sembra essere rimasto nel tempo.
Ci sono molti libri greci sugli scaffali.
E da qualche parte lì si capisce qualcosa di semplice ma profondo: che Jung non scriveva per spiegare l'uomo, ma per sopportare l'esperienza dell'essere umano.
ΑπάντησηΔιαγραφήlady.m_psy
πριν από 1 ημέρα (τροποποιήθηκε)
Στο Κόκκινο Βιβλίο, ο Καρλ Γιουνγκ καταγράφει μια βαθιά προσωπική διερεύνηση του ασυνειδήτου. Δεν πρόκειται για μυθοπλασία ούτε για ψύχωση, αλλά για αυτό που ο ίδιος ονόμασε ενεργητική φαντασία: μια συνειδητή κατάδυση στα εσωτερικά σύμβολα του ψυχισμού.
Κατά τη διάρκεια αυτής της διεργασίας εμφανίζονται τρεις βασικές μορφές: ο προφήτης Ηλίας, η Σαλώμη και ο Φιλήμων.
Ο προφήτης Ηλίας αντιπροσωπεύει τη στάση της απόστασης, της πνευματικής αυστηρότητας και της αποδέσμευσης από το συναίσθημα. Είναι η φωνή που επιδιώκει νόημα μέσω αποχής και ελέγχου· μια μορφή απάθειας με την αρχαία, φιλοσοφική έννοια.
Η Σαλώμη, αντίθετα, ενσαρκώνει το συναίσθημα, την επιθυμία, την άμεση βιωματική εμπειρία. Είναι τυφλή όχι με την έννοια της άγνοιας, αλλά επειδή βλέπει με το συναίσθημα και όχι με τη λογική. Εκφράζει ό,τι συχνά φοβόμαστε να νιώσουμε αλλά δεν παύει να είναι ζωντανό.
Ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντίθετες στάσεις αναδύεται ο Φιλήμων. Ο Φιλήμων δεν είναι ούτε συναίσθημα ούτε αυστηρός νόμος. Είναι η μορφή της εσωτερικής σοφίας, εκείνης που μπορεί να συγκρατήσει και τις δύο πλευρές χωρίς να τις ακυρώσει. Για τον Γιουνγκ, ο Φιλήμων λειτουργεί ως εικόνα του Εαυτού· της βαθύτερης ολότητας του ψυχισμού.
Οι μορφές αυτές δεν θεωρήθηκαν ποτέ από τον Γιουνγκ εξωτερικές οντότητες. Ήταν σύμβολα ψυχικών λειτουργιών, που αναδύονται όταν η συνείδηση τολμά να συναντήσει το ασυνείδητο χωρίς να το καταπνίξει.
Το Κόκκινο Βιβλίο μας θυμίζει ότι η ψυχική ωρίμανση δεν έρχεται με την εξάλειψη του συναισθήματος ή της σκέψης, αλλά με τη συνειδητή συνάντησή τους.
Ίσως αυτό είναι και το πιο δύσκολο μάθημα του Γιουνγκ: ότι δεν ωριμάζουμε διαλέγοντας ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, αλλά αντέχοντας να τα κρατήσουμε και τα δύο μέσα μας. Ο Φιλήμων δεν μας σώζει· μας μαθαίνει να ακούμε.