I nostri account sono asset di cui dovremo (prima o poi) disporre
Ok, lo ammetto: il tema di oggi richiede di toccare ferro. Parlare di cosa succede ai nostri account quando non ci siamo più non è esattamente l’argomento ideale per un venerdì qualunque… Però oggi è Venerdì Santo, quindi tecnicamente siamo in tema 😅
Ma il motivo per cui ci ho pensato è semplice: ho compiuto gli anni questa settimana, e tra una fetta di torta e l’altra mi sono ritrovata a riflettere su una cosa. Una volta, quando qualcuno veniva a mancare, le cose da sistemare erano concrete: c’erano da gestire la casa, i documenti in un cassetto, il conto in banca, eventuali assicurazioni aperte, insomma bene o male c’era molta carta con cui era possibile ricostruire gli affari in sospeso di una persona e capire cosa c’era da fare. Oggi, accanto a tutto questo, c’è un intero strato digitale fatto di account email, profili social, abbonamenti a servizi web, archivi cloud, wallet di criptovalute, app di messaggistica. E qui la domanda scomoda diventa: c’è qualcuno che saprebbe dove cercare, se domani non potessimo più farlo noi?
Pensiamo a una situazione concreta: una persona cara viene a mancare, e i familiari si trovano davanti al suo telefono. Provano ad accedere ma è bloccato e nessuno conosce il pin, stessa cosa per quanto riguarda il computer. L’email è inaccessibile, perché senza accesso al telefono o al computer, nessuno può accedere direttamente. Le foto di famiglia sono tutte su iCloud, ma nessuno conosce la password. Ci sono poi abbonamenti a Netflix, Google Drive, Spotify e chissà quanti altri che continuano ad essere addebitati sulla carta. E magari, da qualche parte, c’è pure un piccolo investimento in Bitcoin di cui nessuno sa nulla.
“Ma le piattaforme avranno una procedura, no?” Sì, ce l’hanno, però ognuna fa a modo suo. Google permette di configurare la gestione dell’account inattivo, una specie di testamento digitale in cui decidiamo in anticipo cosa succede ai nostri dati dopo un periodo di inattività; Apple offre il Contatto per l’eredità digitale, ma se non lo abbiamo attivato prima, gli eredi devono presentare un certificato di morte, e in alcuni casi anche un ordine del tribunale. Facebook propone la memorializzazione del profilo, oppure la cancellazione, ma servono documenti e taaaanta pazienza. E per le criptovalute? Se non abbiamo condiviso la seed phrase (quella sequenza di parole che funziona come chiave di accesso al wallet), quei fondi sono persi. Non bloccati: persi, per sempre, come ben sa chi investe nelle cripto.
Il paradosso è interessante se ci pensiamo bene, perché passiamo anni a rendere i nostri account più sicuri con password complesse, autenticazione a due fattori, accesso biometrico. Facciamo benissimo, sia chiaro, ma tutta questa sicurezza, costruita per tenere fuori gli estranei, finisce per tenere fuori anche le persone che amiamo, nel momento in cui avrebbero bisogno di entrare.
C’è anche un aspetto emotivo che non va sottovalutato. Chi resta si trova a gestire questa burocrazia digitale nel momento peggiore della propria vita, quando l’ultima cosa di cui ha bisogno è compilare moduli, aspettare settimane per una risposta dal supporto clienti oppure scoprire che l’unica copia delle foto del matrimonio era in un account Google a cui nessuno può più accedere...
Avatar di User
Continua a leggere questo Post gratuitamente nell'App Substack
Richiedi il mio Post gratuito
O aggiorna la tua iscrizione. Passa a una versione a pagamento
Metti Mi piace
Commento
Restack
© 2026 Veronica Paolucci
548 Market Street PMB 72296, San Francisco, CA 94104
Annulla l'iscrizione
Scarica l'appInizia a scrivere.
Οι λογαριασμοί μας είναι περιουσιακά στοιχεία που θα πρέπει να ξεφορτωθούμε (αργά ή γρήγορα).
Εντάξει, το παραδέχομαι: το σημερινό θέμα απαιτεί σοβαρή σκέψη. Το να μιλάμε για το τι θα συμβεί στους λογαριασμούς μας όταν δεν θα είμαστε πια κοντά μας δεν είναι ακριβώς το ιδανικό θέμα για μια χαλαρή Παρασκευή... Αλλά σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή, οπότε τεχνικά είμαστε στο θέμα μας 😅
Αλλά ο λόγος που το σκέφτηκα είναι απλός: είχα τα γενέθλιά μου αυτή την εβδομάδα και ανάμεσα σε ένα κομμάτι κέικ και ένα άλλο, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι. Κάποτε, όταν κάποιος πέθαινε, τα πράγματα που έπρεπε να τακτοποιηθούν ήταν συγκεκριμένα: υπήρχε το σπίτι που έπρεπε να διαχειριστεί, τα έγγραφα σε ένα συρτάρι, ο τραπεζικός λογαριασμός, τυχόν ανοιχτά ασφαλιστήρια συμβόλαια - εν ολίγοις, για καλό ή για κακό, υπήρχε πολλή γραφειοκρατία με την οποία ήταν δυνατό να ανακατασκευαστεί η ημιτελής δουλειά ενός ατόμου και να καταλάβουμε τι έπρεπε να γίνει. Σήμερα, παράλληλα με όλα αυτά, υπάρχει ένα ολόκληρο ψηφιακό επίπεδο που αποτελείται από λογαριασμούς email, προφίλ κοινωνικών μέσων, συνδρομές σε υπηρεσίες ιστού, αποθήκευση cloud, πορτοφόλια κρυπτονομισμάτων και εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων. Και ιδού η αμήχανη ερώτηση: θα ήξερε κανείς πού να ψάξει αν αύριο δεν μπορούσαμε;
Ας σκεφτούμε μια πραγματική κατάσταση: ένα αγαπημένο μας πρόσωπο πεθαίνει και τα μέλη της οικογένειας βρίσκονται αντιμέτωπα με το τηλέφωνό του. Προσπαθούν να συνδεθούν, αλλά είναι κλειδωμένο και κανείς δεν γνωρίζει το PIN. Το ίδιο ισχύει και για τον υπολογιστή. Το email είναι απρόσιτο επειδή, χωρίς πρόσβαση στο τηλέφωνο ή τον υπολογιστή, κανείς δεν μπορεί να συνδεθεί απευθείας. Οι οικογενειακές φωτογραφίες βρίσκονται όλες στο iCloud, αλλά κανείς δεν γνωρίζει τον κωδικό πρόσβασης. Έπειτα, υπάρχουν συνδρομές στο Netflix, το Google Drive, το Spotify και ποιος ξέρει πόσες άλλες που συνεχίζουν να χρεώνονται στην κάρτα. Και ίσως, κάπου, να υπάρχει ακόμη και μια μικρή επένδυση Bitcoin που κανείς δεν γνωρίζει.
"Αλλά οι πλατφόρμες πρέπει να έχουν μια διαδικασία, σωστά;" Ναι, έχουν, αλλά η καθεμία το κάνει διαφορετικά. Η Google σάς επιτρέπει να ρυθμίσετε τη διαχείριση ανενεργών λογαριασμών, ένα είδος ψηφιακής διαθήκης όπου αποφασίζετε εκ των προτέρων τι θα συμβεί στα δεδομένα σας μετά από μια περίοδο αδράνειας. Η Apple προσφέρει την Ψηφιακή Επαφή Κληρονομιάς, αλλά αν δεν την έχουμε ενεργοποιήσει εκ των προτέρων, οι κληρονόμοι πρέπει να προσκομίσουν πιστοποιητικό θανάτου, και σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και δικαστική εντολή. Το Facebook προσφέρει διατήρηση προφίλ σε μνήμη ή διαγραφή, αλλά αυτό απαιτεί έγγραφα και πολλή υπομονή. Και τι γίνεται με τα κρυπτονομίσματα; Αν δεν έχουμε μοιραστεί τη φράση-στόχο (την ακολουθία λέξεων που χρησιμεύει ως κλειδί για το πορτοφόλι), αυτά τα χρήματα έχουν χαθεί. Όχι κλειδωμένα: έχουν χαθεί, για πάντα, όπως γνωρίζουν καλά οι επενδυτές κρυπτονομισμάτων.
Το παράδοξο είναι ενδιαφέρον αν το καλοσκεφτούμε, επειδή αφιερώνουμε χρόνια για να κάνουμε τους λογαριασμούς μας πιο ασφαλείς με σύνθετους κωδικούς πρόσβασης, έλεγχο ταυτότητας δύο παραγόντων και βιομετρική πρόσβαση. Τα πάμε καλά, φυσικά, αλλά όλη αυτή η ασφάλεια, που έχει σχεδιαστεί για να κρατάει έξω τους ξένους, καταλήγει να κρατάει έξω ακόμη και τους ανθρώπους που αγαπάμε, όταν χρειάζονται πρόσβαση.
Υπάρχει επίσης μια συναισθηματική πτυχή που δεν πρέπει να υποτιμάται. Όσοι μένουν πίσω βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτή την ψηφιακή γραφειοκρατία στη χειρότερη στιγμή της ζωής τους, όταν το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται είναι να συμπληρώνουν φόρμες, να περιμένουν εβδομάδες για απάντηση από την υποστήριξη πελατών ή να ανακαλύπτουν ότι το μόνο αντίγραφο των φωτογραφιών του γάμου τους βρισκόταν σε έναν λογαριασμό Google στον οποίο κανείς δεν έχει πλέον πρόσβαση...
Άβαταρ χρήστη
Συνεχίστε να διαβάζετε αυτήν την ανάρτηση δωρεάν στην εφαρμογή Substack
Αξιοποιήστε τη δωρεάν ανάρτησή μου
Ή αναβαθμίστε τη συνδρομή σας. Αναβαθμίστε σε μια πληρωμένη έκδοση
Μου αρέσει
Σχόλιο
Επαναφορά στοίβας
© 2026 Veronica Paolucci
548 Market Street PMB 72296, San Francisco, CA 94104
Διαγραφή από τη συνδρομή
Κατεβάστε την εφαρμογή
Ξεκινήστε να γράφετε.
